“Kun je niet een paar dagen zorgverlof krijgen of zo?” vroeg mijn schoonzusje afgelopen weekend. “Je hebt eigenlijk amper vakantie gehad zo. En met het bezoek aan Bert, of als hij straks weer thuis komt, ben je zo druk.” Tijdens het douchen besluit ik toch maar even met Marca te bellen om te vragen of dat mogelijk is. Natuurlijk wel heel lastig, met inval zoeken en zo, maar het is misschien wel beter. Ik slaap niet echt goed en ben met zoveel dingen bezig in mijn hoofd….

Ik bel Marca: “Je hebt natuurlijk de berichtjes gekregen over Bert in het ziekenhuis, en ik wilde eigenlijk vragen…”. Maar ze onderbreekt me: “Ja, dat heb ik allemaal gelezen, maar hoe is het dan nu met jou?”

Hoe het komt weet ik niet, maar die vraag overvalt me en ik begin ontzettend te huilen. Het is net of alle spanning van de afgelopen week, weken, er nu ineens uitkomt.

“Ik hoor het al, ik ga nu direct inval regelen. Jij gaat nu eerst aan jezelf denken. Ik zal aangeven dat ik een goede invaller wil, die voor langere tijd beschikbaar is, want jij moet gewoon rustig kunnen bijkomen.” Zo’n lieve reactie van Marca! “Komt het uit dat ik morgen een kopje koffie kom drinken, dan kunnen we even bijpraten?” en dat spreken we af. Een opluchting!

Via de thuiszorgwinkel kan ik regelen dat er een hoog-laag-bed wordt bezorgd, dat komen ze morgenvroeg al brengen. De huiskamer moet iets anders worden ingericht, de grote draaistoel bij de openslaande deuren moet naar een andere plek, zodat het bed daar kan staan. En ik besluit nu ook maar de kerstboom af te tuigen, die staat anders ook in de weg.

In het ziekenhuis loopt Bert, als ik op bezoek kom, met een rollator. Hij heeft deze van de revalidatiearts te leen gekregen en het lopen daarachter gaat best goed. Zo kan hij zelfs op en neer lopen in de gang, geeft net weer wat meer vrijheid.